Historia Swiata - inny portal historyczny!

Wybory z 1957 r., odbywały się po październikowym przełomie, co sprawiło, że stały się one swego rodzaju plebiscytem dla nowej ekipy rządowej, skupionej wokół I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki. Oczywiście w ówczesnej rzeczywistości politycznej nie można było mówić o w pełni wolnych i demokratycznych wyborach. System wyborczy był tak skonstruowany, że bardzo utrudniał zgłaszanie list wyborczych przez niezależne organizacje społeczne i polityczne. Można było głosować tylko na wspólną listę Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej(PZPR), Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego(ZSL) i Stronnictwa Demokratycznego(SD), umieszczano na niej także kandydatów bezpartyjnych (zaliczano do tej kategorii osoby związane ze środowiskami katolickimi przychylnymi wobec PZPR – jak Stowarzyszenie Katolików Świeckich ,, Pax", a także prezentujące stanowisko częściowo niezależne od władz grupy ,,Znaku", ,,Więzi" i Kluby Inteligencji Katolickiej). Wystawiał ją istniejący od 1952r. Front Narodowy (od 1956r. występujący jako Front Jedności Narodu –FJN), przy czym z góry określona była liczba mandatów, jaka miała przypaść danej grupie politycznej.

Celem tego krótkiego szkicu jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na ewolucję polityczną na Rusi, jaką przyniosły burzliwe wydarzenia lat 1938-39. Sama terminologia nie może być traktowana jako ostatecznie ustalona. Określenie Ruś Podkarpacka - wprowadzone przez decyzje tzw. Statutu Generalnego dla Rusi Podkarpackiej z 18 XI 1919 r. odnosi się do określonego kompleksu terytorialnego, który wszedł w skład I Republiki Czechosłowackiej w 1919 r. Obszar ten obejmujący 12694 km? zamieszkiwało ok. 750 tys. ludzi. Wcześniej tzn. przed 1918 r. teren ten wchodził w skład królestwa Węgier pod nazwą Ruś Węgierska

Atmosfera gomułkowskiej małej stabilizacji z panującą cenzurą i codzienną szarością życia musiała wzbudzić nieufność i wściekłość młodych ludzi zawsze dążących do realizacji swych marzeń i aspiracji. System dyktatury komunistycznej nie pozwalał na normalną samorealizację i wymuszał całkowite podporządkowanie się narzuconemu dogmatowi marksizmu-leninizmu, w przeciwnym razie stosował represje i szykany, których głównym narzędziem była SB. Mimo to młodzi ludzie potrafili powiedzieć ,,nie". Wydarzenia marcowe i ich konsekwencje zostały dokładnie opisane w pracach takich historyków jak Dariusz Jarosz i Jerzy Eisler, natomiast ich dynamikę na terenie Krakowa pomagają wydatnie ogarnąć publikacje Juliana Kwieka (opracował on także szeroki zbiór dokumentów obrazujących wspomniane zdarzenia). Poniższy artykuł ma na celu ukazanie reakcji kierownictwa PZPR w Krakowie, zarówno w gorącym okresie dni marcowych, jak i po stłumieniu wystąpień studenckich

Lata osiemdziesiąte ubiegłego stulecia była dla narodu polskiego trudnym okresem. W czasie obowiązywania stanu wojennego (13 grudnia 1981-22 lipca 1983 )w kraju panowała de facto dyktatura wojskowa, której organem wykonawczym była tzw. Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego (WRON) - organ działający w niezgodzie z konstytucją Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z 22 lipca 1952 r. Partia komunistyczna straciła swoje dominujące miejsce w życiu politycznym. Najważniejsze decyzje zapadały nie w tzw. ?białym domu? (siedziba Komitetu Centralnego PZPR) ale przy Alejach Ujazdowskich (gdzie mieścił się Urząd Rady Ministrów – URM). Najważniejszą rolę w państwie odgrywał bowiem w tamtym okresie gen. Wojciech Jaruzelski. Człowiek ten, dzięki protekcji Moskwy w najwyższych kręgach wojskowych PRL-u funkcjonował już od początku lat sześćdziesiątych. Z czasem osiągnął także bardzo znaczącą pozycję w strukturach partyjnych (od kwietnia 1964 r. był członkiem KC PZPR, a w okresie grudzień 1971-lipiec-1989 Biura Politycznego, a więc najważniejszego gremium decyzyjnego partii). Piastował także przez 15 lat funkcję szefa resortu obrony. Po odsunięciu od władzy Edwarda Gierka i jego ekipy (wrzesień 1980) w krótkim czasie osiągnął pełnię władzy w kraju i partii. Od 11 lutego 1981 r. był prezesem Rady Ministrów, a od 18 października tego samego roku także I sekretarzem KC PZPR. Nie będziemy jednak zajmować się tutaj okresem stanu wojennego, który został zresztą dość dobrze omówiony w literaturze przedmiotu