Historia Swiata - inny portal historyczny!

Okres od powstania Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (właściwie od wchłonięcia przez Polską Partię Robotniczą pozostałości po Polskiej Partii Socjalistycznej) w grudniu 1948 roku do 1956 roku jest określany mianem stalinizmu. Doszło wtedy do konsolidacji komunistycznej dyktatury w Polsce poddanej całkowicie woli Moskwy. Sam Józef Wissarionowicz Dżugaszwili (zwany Stalinem), jeden z największych tyranów i masowych morderców w dziejach ludzkości, kierował bezpośrednio tylko Związkiem Sowieckim. Jednak po 1945 roku tzw. kraje demokracji ludowej w Europie Środkowo-Wschodniej, stały się w istocie satelitami sowieckimi (co jest stosunkowo łagodnym określeniem).

Cytat (z wiersza Cypriana Kamila Norwida "Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie", który wybrałem jako motto pragnąłem, aby w jakiś sposób oddawał i wyrażał losy Stanisława Augusta Poniatowskiego, ostatniego polskiego monarchy po śmierci. A losy te były równie niespokojne i smutne co za życia? Bo los nie oszczędzał tego króla ani za życia, ani po śmierci

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (dalej – ZSRR) zakończył II wojnę światową jako jedno z państw zwycięskiej koalicji. Granica wpływów ZSRR została ustalona na konferencjach Wielkiej Trójki w Jałcie i Poczdamie (1945r.). Niemal na każdym terenie, do którego dotarła Armia Czerwona, zostały zainicjowane przemiany komunistyczne, gdyż wraz z radzieckim wojskiem na tych terenach instalowane były ośrodki władzy podległe Moskwie. Przemiany przeprowadzano poprzez tzw. taktykę salami – polegała ona, jak mówił węgierski komunista Matyas Rakosi, na powolnym eliminowaniu wrogów ustroju socjalistycznego - "plasterek po plasterku". Prowadziło to wielokrotnie do mordowania przeciwników politycznych (np. śmierć Jana Masaryka w Czechosłowacji). Komuniści nie wahali się przed niczym, by przejąć całkowitą władzę. Fałszowanie referendów i wyborów było częstym posunięciem, gdyż z powodów uzurpacji władzy i prowadzonego terroru nie mieli oni wystarczającego poparcia wśród społeczeństwa. Zapowiadali reformę rolną, kolektywizację ziem czy nacjonalizację przemysłu na wzór radziecki. Gospodarka centralnie planowana podporządkowywała cały sektor przemysłowy państwu. Ogłaszano 3 i 5 letnie plany rozwoju gospodarczego, rzadko będące realnym sukcesem.

Wybory z 1957 r., odbywały się po październikowym przełomie, co sprawiło, że stały się one swego rodzaju plebiscytem dla nowej ekipy rządowej, skupionej wokół I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki. Oczywiście w ówczesnej rzeczywistości politycznej nie można było mówić o w pełni wolnych i demokratycznych wyborach. System wyborczy był tak skonstruowany, że bardzo utrudniał zgłaszanie list wyborczych przez niezależne organizacje społeczne i polityczne. Można było głosować tylko na wspólną listę Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej(PZPR), Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego(ZSL) i Stronnictwa Demokratycznego(SD), umieszczano na niej także kandydatów bezpartyjnych (zaliczano do tej kategorii osoby związane ze środowiskami katolickimi przychylnymi wobec PZPR – jak Stowarzyszenie Katolików Świeckich ,, Pax", a także prezentujące stanowisko częściowo niezależne od władz grupy ,,Znaku", ,,Więzi" i Kluby Inteligencji Katolickiej). Wystawiał ją istniejący od 1952r. Front Narodowy (od 1956r. występujący jako Front Jedności Narodu –FJN), przy czym z góry określona była liczba mandatów, jaka miała przypaść danej grupie politycznej.