Historia Swiata - inny portal historyczny!

W historii ludzkości mamy do czynienia z przypadkami klęsk głodowych na mniejszą i większą skalę, najbardziej znanym przykładem przed dwudziestowiecznej tego typu tragedii jest głód spowodowany zarazą ziemniaczaną w pierwszej połowie XIX wieku w Irlandii. Problem "Wielkiego Głodu" ZSRR lat 30-tych zasługuje jednak na zupełnie inne potraktowanie. Po pierwsze jest to wydarzenie unikatowe ze względu na skalę ofiar (w samej Ukrainie liczba ta waha się między 3-4,5 milionami ludzi). Po drugie pierwszy raz mamy do czynienia z ludobójstwem opartym na głodzie, znajdującym nie tylko usprawiedliwienie ale wręcz inspirację w ideologii, oficjalnie realizowanym przez władzę państwowe. Po trzecie w końcu spotykamy się z niespotykaną wręcz obojętnością państw trzecich wobec zjawisk zachodzących w państwie radzieckim. To wszystko każe spojrzeć na wielki głód jako zjawisko w ramach dziejów ludzkości jak nie unikatowe(jeżeli o takiej tragedii można mówić w takich kategoriach) to na pewno prekursorskie, wręcz podręcznikowe dla późniejszych poczynań ludobójczych w krajach trzeciego świata.

Okres od powstania Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (właściwie od wchłonięcia przez Polską Partię Robotniczą pozostałości po Polskiej Partii Socjalistycznej) w grudniu 1948 roku do 1956 roku jest określany mianem stalinizmu. Doszło wtedy do konsolidacji komunistycznej dyktatury w Polsce poddanej całkowicie woli Moskwy. Sam Józef Wissarionowicz Dżugaszwili (zwany Stalinem), jeden z największych tyranów i masowych morderców w dziejach ludzkości, kierował bezpośrednio tylko Związkiem Sowieckim. Jednak po 1945 roku tzw. kraje demokracji ludowej w Europie Środkowo-Wschodniej, stały się w istocie satelitami sowieckimi (co jest stosunkowo łagodnym określeniem).

Cytat (z wiersza Cypriana Kamila Norwida "Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie", który wybrałem jako motto pragnąłem, aby w jakiś sposób oddawał i wyrażał losy Stanisława Augusta Poniatowskiego, ostatniego polskiego monarchy po śmierci. A losy te były równie niespokojne i smutne co za życia? Bo los nie oszczędzał tego króla ani za życia, ani po śmierci

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (dalej – ZSRR) zakończył II wojnę światową jako jedno z państw zwycięskiej koalicji. Granica wpływów ZSRR została ustalona na konferencjach Wielkiej Trójki w Jałcie i Poczdamie (1945r.). Niemal na każdym terenie, do którego dotarła Armia Czerwona, zostały zainicjowane przemiany komunistyczne, gdyż wraz z radzieckim wojskiem na tych terenach instalowane były ośrodki władzy podległe Moskwie. Przemiany przeprowadzano poprzez tzw. taktykę salami – polegała ona, jak mówił węgierski komunista Matyas Rakosi, na powolnym eliminowaniu wrogów ustroju socjalistycznego - "plasterek po plasterku". Prowadziło to wielokrotnie do mordowania przeciwników politycznych (np. śmierć Jana Masaryka w Czechosłowacji). Komuniści nie wahali się przed niczym, by przejąć całkowitą władzę. Fałszowanie referendów i wyborów było częstym posunięciem, gdyż z powodów uzurpacji władzy i prowadzonego terroru nie mieli oni wystarczającego poparcia wśród społeczeństwa. Zapowiadali reformę rolną, kolektywizację ziem czy nacjonalizację przemysłu na wzór radziecki. Gospodarka centralnie planowana podporządkowywała cały sektor przemysłowy państwu. Ogłaszano 3 i 5 letnie plany rozwoju gospodarczego, rzadko będące realnym sukcesem.