Historia Swiata - inny portal historyczny!

"Dnia 5 marca 1953 roku zmarł największy jedynowładca świata" – tak o śmierci Josifa Wissarionowicza Dżugaszwiliego (Stalina) napisał historyk Edward Radziński. Trudno się nie zgodzić z opinią Radzińskiego, gdyż nawet pobieżna lektura prac poświęconych "Człowiekowi ze stali" pokaże, iż rządy stalinowskie miały charakter dyktatorski. Polityka Stalina, zarówno zagraniczna jak i wewnętrzna, powodowała niepokój wśród przywódców państw zachodnich, ale również wśród narodów pozostających w orbicie zainteresowań Związku Radzieckiego.

Gierek zastał ojczyznę, która była już całkowicie podporządkowana komunistom i ZSRR. Rok 1948, w którym powrócił do Polski, to kolejne ważne wydarzenie w jego życiu, ale to także bardzo istotna data w powojennej historii naszego kraju. W dniach 15-21 grudnia 1948 roku odbył się w Warszawie zjazd zjednoczeniowy PPR i PPS, w wyniku którego powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Jej powołanie odbywało się w ramach "unifikacji" z wielkim bratem zza wschodniej granicy.

I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w latach 1970-1980 pochodził ze śląskiej miejscowości Porąbka. Szybko osierocony przez ojca już w dzieciństwie musiał opuścić dopiero co odrodzoną Polskę i wyjechać do Francji, a później do Belgii, przez co potem był kojarzony z Zachodem (wielu nazywało go wręcz francusko-amerykańskim agentem). Jak to się stało, że taka osoba przez 10 lat rządziła krajem socjalistycznym, a okres ten, od jego nazwiska, nazywamy często "epoką" lub "dekadą gierkowską"? Jak wyglądało życie Edwarda Gierka – wczesne dzieciństwo, pobyt za granicą oraz po powrocie do kraju? Jak przebiegała jego kariera polityczna zanim został przywódcą naszego kraju? Referat postanowiłem podzielić na dwie części. Pierwsza z nich, obejmuje lata 1913-1948, a więc okres od narodzin Gierka aż do momentu, w którym wstąpił do nowo utworzonej PZPR. Druga będzie opisywać lata 1948-1970. Postaram się w niej pokazać jak wyglądała droga Gierka do najważniejszego stanowiska w państwie, czym wyróżniał się jako I sekretarz KW PZPR w Katowicach.

Stany Zjednoczone biorąc udział w I wojnie światowej po stronie Ententy złamały własną dotychczasową doktrynę izolacjonizmu, która wywodziła się jeszcze z dziewiętnastowiecznej koncepcji ogłoszonej przez prezydenta Jamesa Monroe'a. To zaangażowanie się USA w sprawy europejskie było spowodowane troską o własne interesy gospodarcze i polityczne, zasięgiem wojny z lat 1914-1918, a także powolnym, ale ciągłym i rozwijającym się wówczas już dość dynamicznie procesem kurczenia się świata w związku z globalizacją. 6 kwietnia 1917 roku USA przystąpiły do wojny i niewątpliwie przyczyniły się do sukcesu państw Ententy. Jednakże zaangażowanie prezydenta Thomasa Woodrow Wilsona w sprawy budowy nowego ładu pokojowego zakończyło się wraz z zawieszeniem broni i rozpoczęciem negocjacji pokojowych z Państwami Centralnymi. USA nie ratyfikowały zawartego z Niemcami traktatu wersalskiego oraz nie przystąpiły do utworzonej według koncepcji Wilsona – Ligi Narodów. USA znowu powróciły do polityki izolacjonizmu.