Historia Swiata - inny portal historyczny!

Od IX wieku znajdował się świat muzułmański w głębokim kryzysie. Dawne imperium Abbasydów rozpadło się, rozerwane od środka poprzez walki o władzę i ambicje lokalnych emirów dążących do ustanowienia własnych dynastii. Pierwsze symptomy rozpadu kalifatu dało się zauważyć, jeszcze w stuleciu VIII, gdy powstało w Maghrebie, de facto niezależne od kalifów państwo Idrasydów.

Na przełomie VIII i IX w. zaznaczyła się w całej niemal Europie aktywność ludu, zwanego przez ówczesnych zachodnich kronikarzy Normanami (staronordyckie Norrmaen = ludzie północy). Ludem tym byli Germanowie północni, zamieszkujący początkowo Skandynawię, a następnie po ustąpieniu Anglo-Sasów również Półwysep Jutlandzki. W początkach IX w. dzielili się oni na cztery grupy plemienne, a mianowicie: Szwedów, Gotów, Duńczyków i Norwegów. Szwedzi, nazywani w Europie Wschodniej od jednego z plemion Waregami, kierowali się ku zatokom Fińskiej i Ryskiej. Goci zwrócili się ku południowym brzegom Bałtyku, zakreślając jako cel swoich wypraw wybrzeża pruskie i słowiańskie. Ten sam kierunek ekspansji obrali Duńczycy, zamieszkujący wschodnią część Jutlandii. Ci jednak spośród nich, którzy mieli swe siedziby nad Morzem Północnym, podążali ku Fryzji i Brytanii. Norwegowie, zajmujący ziemie najbardziej na północ wysunięte, podążali ku Wyspom Owczym, Szetlandom, Orkadom, Hebrydom oraz ku Szkocji i Irlandii.

Gdyby przeprowadzić grę w skojarzenia i rozpocząć ową grę od słowa Bałkany oprócz nazw państw, których granice obecnie tam przebiegają, przyjdzie nam również usłyszeć określenie: ?kocioł?. Geneza tego zjawiska jest bardzo głęboka, a czasem sięga już samej starożytności. Określenie powyższe jest zdecydowanie naznaczone ładunkiem emocjonalnym i niesie ze sobą kolejne skojarzenia. Bałkany, kocioł, wojna, granica, plemię, eksodus. Wszystkie te słowa w gruncie rzeczy pasują do tego zakątka świata, z punktu widzenia jego dziejów. Zaczęło się już w starożytności. To tamtędy przechodziły główne szlaki wędrówki ludów.

Pracująca w najstarszym zawodzie świata - kurtyzana, nierządnica, dziewka publiczna, wszetecznica, dziwka – niezależnie od nazwy, zawsze wzbudzała niechęć i pogardę. Teksty potępiające prostytucję wychodziły spod piór zarówno duchownych, jak i poetów. Liczne były także próby prawnej regulacji prostytucji. Z inicjatywą dla restrykcji, jak zawsze, kiedy deliberowano nad grzesznikami, występował Kościół. Mimo to, prostytucja miała swoje miejsce w społeczeństwie. Była rzemiosłem.