Historia Swiata - inny portal historyczny!

Pierwszy wiek muzułmańskiej ery hidżry, zamknięty w dwóch etapach – okresie kalifów sprawiedliwych i dynastii Umajjadzkiej, jako niezwykle interesujący okres procesu akulturacji cywilizacyjnej, żywo interesuje historyków od bardzo dawna. Stan badań nad tym tematem jest na tyle rozległy, że pozwolę sobie przytoczyć jedynie sztandarowe pozycje światowej i polskiej literatury historycznej. Wśród wykorzystanych w pracy dzieł znajdują się tytuły takich autorów jak P. K. Hitti (Dzieje Arabów), M. Gaudefroy-Demombynes (Narodziny islamu), J. Bielawski (Islam), ks. K. Kościelniak, piszący o wpływach teologii chrześcijańskiej na tradycję islamu (Tradycja muzułmańska na tle akulturacji chrześcijańsko-islamskiej od VII do X wieku), J. T. Frazik i jego dzieło traktujące o archi-tekturze islamskiej (Średniowieczna architektura), J. H. Pryor (Geography, technlogy, and war), J. Hauziński (Islam w feudalnych państwach arabskich i w krajach ościennych), P. Brown (Świat późnego antyku), czy G. E. von Grunebaum (Classical Islam). Moim zamiarem pozostało natomiast ukazanie obustronnie kierujących się na różnych płaszczyznach wpływów pomiędzy dwiema cywilizacjami: ukształtowaną wschodnio-chrześcijańską, reprezentowaną przez imperium bizantyjskie, a prężnie rozwijającą się od połowy VII w. kulturą arabską w nowej formie religii monoteistycznej – islamie. Zakres chronologiczny omawianego okresu zamyka się w dwóch pierwszych etapach funkcjonowania kultury muzułmańskiej, czyli epoki kalifów sprawiedliwych?, czasu hegemonii dynastii Umajjadów, oraz poprzedzający oba, można powiedzieć prolog, czyli życie i działalność proroka Muhammada (Mahome-ta) – cezura zamyka ten okres w datach 622 (emigracja Proroka z Mekki do Jatribu) i 750 (koniec panowania dynastii Umajjadów na Bliskim Wschodzie).