Historia Swiata - inny portal historyczny!

Okres pierwszej wojny światowej był jednym z najbardziej znaczących i najważniejszych w dziejach Polski, bowiem po jej zakończeniu, w wyniku przebiegu wydarzeń, które już kilka lat wcześniej przepowiedział Józef Piłsudski, Polska po stu kilkudziesięciu latach zaborów powróciła na mapy Europy i świata. Z sentymentem co roku powracamy zatem do dnia 11 listopada 1918 roku, obchodząc rocznicę tego dnia jako Narodowe Święto Niepodległości. Data jest symboliczna, przyjęta na zasadzie podpisania przez Niemcy kapitulacji na froncie zachodnim tego samego dnia oraz przekazania przez Radę Regencyjną władzy nad podległym jej wojskiem Józefowi Piłsudskiemu, który dzień wcześniej przybył do Warszawy z więzienia w Magdeburgu.

Gabriel Narutowicz, pierwszy prezydent Rzeczpospolitej Polskiej jest bez wątpienia postacią tragiczną. Jego śmierć w zamachu naznaczyła pierwsze lata II Rzeczpospolitej. Jego osoba w tamtym okresie wywoływała ostre spory i polemiki. On sam jednak formalnie nie należał do żadnej partii i organizacji politycznej. Jednak jego działalność w rządach centrowych (Władysława Grabskiego, Wincentego Witosa, Antoniego Ponikowskiego, Artura Śliwińskiego i Juliana Nowaka), na które, może poza gabinetem Witosa, decydujący wpływ wywierał marszałek Józef Piłsudski, sprawiła że był kojarzony z tzw. obozem belwederskim skupionym wokół Naczelnika Państwa. Do zakończenia I wojny światowej nie odgrywał żadnej istotnej roli w polityce.

W ostatnich czasach można zaobserwować wzmożone zainteresowanie historyków dziedziną dotąd traktowaną nieco po macoszemu, a mianowicie kwestią życia codziennego w dawnych wiekach. Oczywiście temat ten pojawiał się na kartach prac historycznych czy podręczników szkolnych, ale zawsze niejako na marginesie. Ostatnie dekady przyniosły nareszcie zmianę w tej materii. Zaczęły ukazywać się książki poświęcone sprawom bytowania zwykłego człowieka, temu jak mieszkał, ubierał się, jakie rozrywki miał do dyspozycji, jak wyglądało jego życie rodzinne, relacje między mężem i żoną, rodzicami i dziećmi. Ukoronowaniem tej tendencji w historii było ukazanie się kilka lat temu znakomitej, monumentalnej, kilkutomowej pracy historyków francuskich pt: ,,Historia życia prywatnego?. Książka ta opisywała jednak realia panujące w Europie Zachodniej, nie poświęcając wschodniej połaci naszego kontynentu zbyt wiele uwagi. Problem ten wydaje się powszechny w tamtejszej historiografii. Szczególnie daje się odczuć brak wiadomości na temat życia w dawnej Rosji przed okresem przełomowego panowania Piotra I Wielkiego (1689-1725). Artykuł niniejszy ma na celu próbę krótkiego opisu obyczajów panujących w Moskovii, jak ówcześni Europejczycy określali dzisiejszą Rosję, w latach 1520-1670, w kręgach bojarskich oraz na dworze carskim, a także, w miarę możności, wśród ludu.

Od niepamiętnych czasów Indie miały opinię kraju tajemniczego, egzotycznego, niezwykłego, a nade wszystko bardzo bogatego, nic dziwnego więc, że od zawsze kusiły podróżników, pragnących na własne oczy zobaczyć wszystkie miejscowe cuda. W długim szeregu takich badaczy znalazło się i miejsce dla Atanazego Nikitina, kupca z Tweru, który w trakcie swojej ośmioletniej podroży za ,,trzy morza? aż trzy lata spędził w Indiach (1469 - 1472), spisując ,,na gorąco? własne obserwacje i wrażenia i tworząc swoisty dziennik z podroży. Powstała w ten sposób ,,Wędrówka za trzy morza? (,,Chozenije za tri morja?) jest nie tylko szacownym zabytkiem literatury rosyjskiej, ale także najstarszą relacją o Indiach spisaną przez Europejczyka na trzydzieści lat przed przybyciem do indyjskich wybrzeży Portugalczyka Vasco da Gamy, które zaowocowało procesem stopniowego podporządkowywania tego kraju zachodnim potęgom.