Historia Swiata - inny portal historyczny!

Lata 1598 - 1613, czyli okres tak zwanej Wielkiej Smuty uważane są przez ogół rosyjskich historyków, a także samych Rosjan za najtragiczniejsze lata w historii ich państwa i narodu. Nic dziwnego, skoro w tym właśnie czasie doszło niemal do rozpadu Rosji i kompletnego zniknięcia jej z mapy świata lub też do przejęcia w niej władzy przez cudzoziemców - jedno i drugie rozwiązanie było tak samo upokarzające dla Rosjan. Upokorzenie tak okazało się tym bardziej głębokie, iż niedoszłymi panami Rosji stali się Polacy - tradycyjni rywale i wrogowie państwa moskiewskiego i jego tradycji, religii, systemu politycznego i obyczajowości. Niniejsza praca stara się naświetlić przyczyny i przebieg tej tragicznej epoki, a także wyjaśnić i przedstawić stanowiska i dążenia polskich dostojników oraz ogółu szlacheckiego wobec wydarzeń zachodzących w dalekiej Moskwie.

Jan Ludwik Popławski urodził się 17 stycznia 1854 r. w rodzinnym majątku Bystrzejowice pod Lublinem. Był synem Wiktora i Ludwiki z d. Ponikowskich. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, którą powstanie styczniowe bardzo poważnie dotknęło pod względem stabilności ekonomicznej. W domu Popławskich panowała patriotyczna atmosfera. Pierwsze nauki Jan Ludwik pobierał w rodzinnym domu, a w 1866 rozpoczął edukację w lubelskim gimnazjum. Zaledwie po trzy letniej nauce został z niego relegowany z tzw. wilczym biletem. Przyczyną opuszczenia szkoły była awantura z jednym z nauczycieli, którego powszechnie uważano za szpiega. Zmuszony był zatem samodzielnie przygotować się do matury, którą zdał eksternistycznie w 1872 r. W 1873 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Warszawie. Jako jeden z przedstawicieli rodzącego się "pokolenia niepokornych" (jak nazywa je Bohdan Cywiński), niepogodzony z carskim systemem, angażuje się w działalność konspiracyjną

Wiek XIX jest czasem szczególnym dla dziejów narodu polskiego. Brak własnej państwowości obligował do wytężonych działań w celu jej odzyskania. Z obecnej perspektywy wydaje się to oczywistością, jednak jak pokazuje historia w świadomości ówczesnych Polaków, a właściwie jej elit, nie był to taki pewnik, szczególnie dla okresu świeżo po rozbiorach. Zmieniająca się sytuacja geopolityczna implikowała różne stanowiska jakie nasi przodkowie zajmowali wokół mitycznej już sprawy polskiej. Wariantów mogło być sporo, od apostazji narodowej, przez panslawizm, po romantyczną walkę ?o naszą i waszą wolność?. Podejście i poglądy się zmieniały, zaś zrywy powstańcze, emigracja, przychodzące i odchodzące prądy ideowe, weryfikowały i kształtowały na nowo rzeczywistość. Bieg dekad rodzi też kolejne charakterystyczne pokolenia dla polskiej historii XIX stulecia. Młodzi romantycy owładnięci Konradem Wallenrodem, uczestnicy Wielkiej Emigracji, pokolenie przedburzowców, reprezentanci legalizmu i pracy organicznej, aż po pokolenie niepokornych. Poniższa praca jest próbą przyjrzenia się popowstaniowej rzeczywistości po roku 1864 i środowiskom, które ją kształtowały, oraz jak i dlaczego została ona zanegowana przez pokolenie niepokornych, na przykładzie jednego z przedstawicieli, a mianowicie Jana Ludwika Popławskiego.

Aby jak najdokładniej zarysować obraz codziennego życia w mieście średniowiecznym, należy zbadać wszelkie jego aspekty. Niezwykle cennym źródłem, jakie wieki średnie pozostawiły nam po sobie są manuskrypty zawierające porady i przepisy kulinarne. Dzięki nim możemy poznać sposoby przyrządzania i podawania posiłków w dawnych czasach.