Historia Swiata - inny portal historyczny!

Wielką Rewolucją Burżuazyjną nazywa się wydarzenia mające miejsce we Francji po 1789 roku. Niektórzy historycy uważają, że zakończyła się ona w 1794 roku (obalenie rządów jakobinów), inni natomiast twierdzą, że o jej końcu możemy mówić dopiero po zamachu stanu Napoleona Bonaparte (1769 – 1821) dokonanego 18 brumaire?a roku IX (9 listopada 1799). Rewolucja wprowadziła wiele zmian, z których za najważniejsze można uznać uchwalenie Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela (26 sierpień 1789), obalenie znienawidzonej monarchii, wprowadzenie republiki w 1792 roku oraz ustanowienie trzech konstytucji (1791, 1793 – nie weszła w życie, 1795). Celem tej pracy nie jest jednak omawianie skutków wydarzeń mających miejsce we Francji pod koniec XVIII wieku, lecz krótkie przedstawienie najważniejszych klubów politycznych działających w trakcie jej trwania.

Muzyka towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów. Wiele ludzi uważa, że jest ona najlepszym sposobem wyrażania swoich emocji. Nic więc dziwnego, iż już w starożytności tworzono coraz bardziej skomplikowane instrumenty, aby móc wyrażać nimi coraz więcej różnych dźwięków, a tym samym coraz więcej różnych emocji. W moim referacie chciałam przedstawić pokrótce budowę i funkcje najpopularniejszych starożytnych instrumentów muzycznych.

Gajusz Juliusz Cezar Oktawianus zapewne nigdy nie osiągnąłby tak mocnej pozycji w państwie rzymskim i nie został jego faktycznym jednowładcą, gdyby nie Antoniusz i Kleopatra. Władczyni Egiptu i jej kochanek, a następnie mąż Antoniusz nieświadomie pomagali każdym swoim działaniem przyszłemu Augustowi. Im bardziej starszy z triumwirów stawał się władcą w helleńskim stylu, tym jaśniej świeciły ,,republikańskie" cnoty młodszego. Zaryzykować można stwierdzenie, że obydwaj przeciwnicy stanowili jakby zwierciadła marzeń i lęków ludu rzymskiego w Antoniuszu odbijał się strach przed despocją, w Oktawianie zdawałoby się wykluczające się nawzajem pragnienia silnej ręki zaprowadzającej porządek jak i zachowania rzymskiej wolności.

Nowoczesną brytyjską doktrynę wykorzystania wojsk pancernych stworzył jeden człowiek- John Frederick Charles Fuller. Opracował on ją jeszcze w okresie I wojny światowej i wówczas to doktryna ta została przedstawiona najwyższym brytyjskim kręgom militarnym. Teorie Fullera po raz pierwszy została przekazane szerszemu kręgowi odbiorców, a co za tym idzie także grupie teoretyków wojskowości, w roku 1920 kiedy to ukazało się jego dzieło pod znaczącym tytułem Tanks in the Great War. Dzięki tej publikacji zyskał on żarliwego współpracownika w osobie Basila Henry'ego Liddell Harta. Innym zwolennikiem przedstawionej przez Fullera koncepcji był Giffard Le Quesne Martel.